به گزارش اطلاعات آنلاین، در سال‌های اخیر یک نگرانی جدی در محافل نظامی آمریکا شکل گرفته است: آیا ناوهای هواپیمابر – نماد تاریخی قدرت دریایی ایالات متحده – در حال تبدیل شدن به همان چیزی هستند که زمانی بر سر ناوهای جنگی کلاسیک آمد؟

برخی تحلیلگران معتقدند ناوهای هواپیمابر، به‌ویژه نمونه‌های فوق‌پیشرفته کلاس «فورد» با قیمت تقریبی ۱۳ میلیارد دلار، در برابر تهدیدهای نوین مانند موشک‌های بالستیک ضدکشتی، موشک‌های کروز دوربرد و حملات پهپادی به‌شدت آسیب‌پذیر شده‌اند. از نگاه این منتقدان، این شناورهای غول‌پیکر ممکن است به «نبرد ناوهای دهه ۲۰۲۰» بدل شوند: سلاح‌هایی پرهزینه و پر ابهت که در جنگ‌های مدرن کارایی خود را از دست داده‌اند.

اما در مقابل، کارشناسان نظامی هشدار می‌دهند که اعلام «پایان عصر ناو هواپیمابر» اشتباهی استراتژیک خواهد بود. آنها می‌گویند مسئله اصلی نه منسوخ شدن این شناورها، بلکه تغییر محیط راهبردی است. در دهه‌های گذشته، آمریکا عمدتا با دشمنانی مانند عراق، لیبی یا افغانستان روبه‌رو بود که توان تهدید جدی ناوها را نداشتند. اما اکنون رقابت با قدرت‌های هم‌سطح مانند چین و روسیه، شرایط کاملا متفاوتی ایجاد کرده است.

چین به‌ویژه با راهبرد موسوم به A۲/AD (ضددسترسی/منع منطقه‌ای) تلاش کرده است حضور ناوهای آمریکایی را در غرب اقیانوس آرام پرهزینه و خطرناک کند. ترکیب موشک‌های پیشرفته، سامانه‌های شناسایی ماهواره‌ای و شبکه‌های پهپادی می‌تواند ناوهای هواپیمابر را به اهدافی پرریسک تبدیل کند.

با این حال، مدافعان ناوهای هواپیمابر یادآور می‌شوند که هیچ سامانه دیگری توانایی ترکیب «تحرک، تداوم عملیات هوایی، انعطاف‌پذیری و نمایش قدرت سیاسی» را مانند این ناوها ندارد. پایگاه‌های زمینی ثابت و محدود به ملاحظات سیاسی هستند، بمب‌افکن‌ها امکان حضور دائمی ندارند و موشک‌ها نیز تنها یک‌بار قابل استفاده‌اند؛ اما ناو هواپیمابر یک پایگاه هوایی متحرک و چند منظوره است.