به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از اسکوپ، یک فضانورد باسابقه ناسا پس از تجربه طولانی زندگی در فضا اعلام کرده است که بشریت درک نادرستی از جایگاه خود در جهان دارد و به گفته او، «ما در حال زندگی در یک دروغ هستیم».
رونالد گاران که بین سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ در سه ماموریت فضایی شرکت کرده و در مجموع بیش از ۱۷۸ روز را در فضا سپری کرده است، در گفتوگویی با وبسایت Big Think درباره تحولی که این تجربه در نگرش او ایجاد کرده سخن گفت.
او توضیح داد که وقتی زمین را از بیرون جو مشاهده میکنیم، بسیاری از مسائلی که در زندگی روزمره مهم به نظر میرسند، رنگ میبازند:
«وقتی سیارهمان را از منظر فضا میبینیم، بعضی چیزها به شکل انکارناپذیری روشن میشوند. ما تلاش میکنیم مشکلاتی مانند گرمایش جهانی، نابودی جنگلها و کاهش تنوع زیستی را جدا از هم حل کنیم، در حالی که همه اینها فقط نشانههایی از یک مشکل عمیقتر هستند؛ و آن این است که ما خودمان را موجوداتی سیارهای نمیبینیم.»
گاران در طول ماموریتهایش از ایستگاه فضایی بینالمللی مناظری شگفتانگیز مانند شفقهای قطبی، رعدوبرقها و لایه بسیار نازک جو زمین را مشاهده کرده است. او میگوید در آن لحظات دریافته که این لایه ظریف، تنها سپر حیات برای میلیونها گونه زنده روی زمین است.
به گفته او: «من یک زیستکره درخشان و پر از زندگی را دیدم، اما چیزی به نام اقتصاد را ندیدم.»
این تجربه باعث شد او به این نتیجه برسد که نظامهای ساخت بشر، از جمله اقتصاد جهانی، به اشتباه خود را محور همه چیز قرار دادهاند.
گاران تاکید میکند: «سیستمهای ما همه چیز، حتی خودِ سامانههای حیاتبخش زمین را، زیرمجموعهای از اقتصاد میدانند. از منظر فضا کاملا واضح است که این یک دروغ است.»
او پیشنهاد میکند که انسانها باید ترتیب اولویتهای خود را تغییر دهند: به جای «اقتصاد، جامعه، سیاره»، باید به «سیاره، جامعه، اقتصاد» فکر کنیم.
این دگرگونی فکری که بسیاری از فضانوردان پس از بازگشت به زمین تجربه میکنند، به نام «اثر چشمانداز» یا Overview Effect شناخته میشود. گاران درباره این پدیده میگوید: «وقتی فضانوردان زمین را در تاریکی بیکران فضا معلق میبینند، ناگهان درک میکنند که همه ما چقدر به هم پیوسته و وابستهایم.»
او تاکید میکند که انسانها باید این حقیقت ساده را بپذیرند که همه موجودات روی زمین به شکلی جداییناپذیر به هم مرتبط هستند.
گاران در پایان با نگاهی امیدوارانه میگوید: «من خوشبین هستم، چون میبینم آگاهی نسبت به وابستگی متقابل ما در حال شکوفا شدن است. وقتی این آگاهی به یک نقطه بحرانی برسد، آنوقت قادر خواهیم بود مشکلات بزرگ سیارهمان را حل کنیم.»
سخنان او یادآور جمله مشهور کارل سیگن درباره تصویر تاریخی «نقطه آبی کمرنگ» است؛ آنجا که سیگن زمین را «خانه همه ما» نامید و تاکید کرد که این تصویر، بهترین دلیل برای مهربانی بیشتر با یکدیگر و حفاظت از تنها سیاره قابل سکونت ماست.
